KTOŚ kiedyś powiedział,że tracąc przyjaciela tracimy cząstkę siebie, i chyba miał rację...
Bo gdy przyjaciel odchodzi to tracimy dużo...
kazdy ma swoje wady i zalety, każdy czasem ma prawo do błedów, do porażek, do złego humoru, do kłotni...
ale czy to jest powód, aby skreślać to wszystko co było piękne??
kiedy dwie z moich przyjaciółek się pokłociły nie wiedziałam po której stronie stanąć, gdyż każda z nich miała swoje racje, wybrałam neutralność, wybrałam środek i nie żałuję, nie mogłabym wybierac między nimi dwiema...

Bo przecież przyjaciel ma być jak lustro, ma CIe kochać pomimo Twoich wad, pomimo porażek, ma czasami posolić, czasami posłodzić, ale ma być na dobre i złe...
ma nie uciekać przy porażce, ma wysłuchać i zostać wysłuchanym, ma zostać kiedy jest źle, ma powiedzieć, kiedy łamią mu się skrzydła...
przyjaciel nie ukrywa problemów, przyjaciel ufa, przyjaciel się nie poddaje...
Czy może się mylę??
Bo przecież przyjaźń jest po to, by kochać , by być, by życie nie było szare, by je kolorować, by razem płakać i się śmiać.
a może ten co odchodzi przy pierwszej poważnej porażce to nie jest przyjaciel?
może łatwiej jest trzasnąć drzwiami, tupnąc nogami, nakrzyczec i zrzucić winę na innych...
ale nawet po tym można dojsc do porozumienia, prawda? jak się chce, jak się kocha, jak się jest blisko, czy lepiej się poddać? i odpuścić? bo ponoć w samotności żyje się lepiej?
bo przecież powinno się kochać pomimo wad, a nie dla zalet...
bo ja jestem gortowa mimo wszystko, mimo wad, mimo złego zachowania, przecież nikt nie jest święty, ja też popełniam błedy, ale kocham, mimo wszystko...
najbardziej boli to,że człowiek nie da drugiemu szansy wyjaśnienia, zamyka, pali wszystkie mosty, odtrąca i cierpiąc zostaje sam...
będę tęsknić ...
For Princess...

Zakopałam to uczucie... zamknęłąm je w sobie taj głeboko jak tylko mogę je zamknąć, wyrzuciłam gdzies na dno czegoś, co kiedyś było moim sercem...
Pytanie, które powinnam sobie zadać, to czy tak jest dobrze? Czy może ktoś kiedyś poruszy moje serce?
Czy już zawsze będzie tak, że będę się zadowalać czymś przelotnym z kimś, kto tak na prawdę nie powinienien dla mnie znaczyć więcej niż ....

A tak, opowiadam mu, opowiadam mu o tym co się dzieje w moim życiu opowiadam mu o magicznej chemi między mną a tym, kim jak zwykle nie powinno być... Opowiadam mu jak żyję, co robię, on stał się bardziej otwarty i odyzwa się codziennie, czyli jednak przyjaźń... Głupia ja... Przyjaźń, tak tylko i wyłącznie, nie jesteśmy sobie pisani, ja nie jestem pisana chyba nikomu...

Mam 25 serce okryte murem, lodem, a może już nie mam go wcale? A może jakies takie chwile zapomnienia i słabości, które mnie czasami złapią to oznaka,że jeszcze nie umarłam tam w środku???

a wiesz, jestem zła, tak, na prawdę jestem zła... robię dużo wbrew sobie, wbrew swojemu sumieniu, wbrew ludziom, a potem uśmiecham się fałszywie, i mówię,że wszystko jest ok... uśmiecham się, bawię i tańcze, a kiedy jestem sama, łzy napływają mi do oczu, a ja już płakać nie potrafię... nie bo przecież to jest oznaka słabości... a ja muszę być silna...
NIe mogę czuć, nie mogę pozwolić dotrzeć do siebie, nie mogę pozwolić by ktoś mnie kochał, chociaż tak na prawdę bardzo tego pragnę....

chaotyczna trochę ta notka..
jak ja...
już niedługo karaoke... Niebieskie oczy znowu mnie zahipnotyzują, znowu pojawi się magia i przez chwilę będę naiwnie myśleć,że ktoś może mnie pokochać i przez chwilę będę myśleć,że ja mogę czuć coś bardziej sobą, czuć coś więcej niż tylko zwierzęcy popęd...